برترینها: فصل سوم «سیلو» با قسمت نهم وارد یکی از مهمترین مقاطع داستانش شده؛ قسمتی که یک انفجار هستهای، مرگ یکی از شخصیتهای اصلی و چند راز تازه، توجه زیادی را به خود جلب کرده است. این قسمت بهخصوص برای مخاطبان ایرانی هم جذابیت بیشتری پیدا کرده؛ چراکه تصویر یک فاجعه هستهای و مردمی که برای زنده ماندن به پناهگاههای زیرزمینی پناه میبرند، برای مخاطب ایرانی با همذاتپنداری بیشتری همراه شده. اما اگر «سیلو» را ندیده باشید، شاید ندانید چرا این قسمت اینقدر مهم شده است. در ادامه با بازنشر برشهایی از یادداشت زومجی تلاش کردیم تا ماجرا ملموستر شود.
ماجرای «سیلو» چیست؟
داستان سریال درباره انسانهایی است که پس از نابودی زمین، در سازههای عظیم زیرزمینی زندگی میکنند. آنها اجازه خروج ندارند و زندگیشان تحت قوانین سختگیرانهای اداره میشود. مشکل اصلی اما اینجاست که هرچه داستان جلوتر میرود، مشخص میشود بسیاری از چیزهایی که ساکنان درباره گذشته و دلیل حضورشان در سیلو میدانند، شاید حقیقت کامل نباشد. قسمت نهم بخشی از این رازها را باز میکند و به گذشته میرود؛ به روزهایی که سیلوها ساخته شدند و انسانها برای ورود به آنها آماده میشدند.
انفجار هستهای از قبل طراحی شده بود؟
یکی از مهمترین پرسشهای قسمت نهم همین است. همهچیز در روز افتتاح سیلوها بیش از حد آماده و حسابشده به نظر میرسد؛ انگار کسانی از قبل میدانستند قرار است اتفاق بزرگی رخ دهد.
به همین دلیل این نظریه مطرح شده که انفجار هستهای شاید یک حادثه ناگهانی نبوده باشد. حتی این احتمال وجود دارد که استنسن از فاجعه خبر داشته یا خودش آن را برای آغاز پروژه سیلوها جلو انداخته باشد.
الگوریتم؛ انسان یا هوش مصنوعی؟
معمای دیگری که سریال همچنان دنبال میکند، هویت «الگوریتم» است؛ سیستمی که نقش مهمی در کنترل سیلو دارد. در این قسمت، واکنشهای الگوریتم باعث میشود برنارد به این نتیجه برسد که شاید پشت این سیستم یک انسان قرار داشته باشد و هوش مصنوعی تنها بخشی از کار را انجام دهد.
مرگ برنارد و یک سؤال تازه
مرگ برنارد هم یکی از اتفاقات مهم این قسمت است. او که سالها از سیستم سیلو محافظت کرده، در نهایت خودش را قربانی میکند تا به شورشیان فرصت بدهد نقشهشان را پیش ببرند. اما درست در لحظه مرگ، تصویری از یک درخت سبز و زنده میبیند؛ تصویری که میتواند نمادی از زندگی و رهایی در جهانی باشد که انسانها در آن از حقیقت و طبیعت واقعی دور ماندهاند.
قسمت نهم از نظر ژانری، نمونهای موفق از ترکیب سینمای علمیتخیلی، دیستوپیایی، تریلر معمایی و درامی سیاسی است. ویژگی مهم اپیزود این است که هیچکدام از این ژانرها بهتنهایی بر دیگری غلبه نمیکند بلکه هر ژانر، کارکرد ژانر دیگر را تقویت میکند. درواقع موفقیت ژانری این قسمت در نوع به کارگیری و تغییر پارادایمهای روایی ژانری است: داستانی که ابتدا شبیه بقای علمیتخیلی است، در این قسمت با غیب شدن شارلوت و انفجار هستهای به معمای توطئه تبدیل میشود و در نهایت به پرسشی فلسفی درباره آزادی، حقیقت و نظامهای توتالیتر میرسد.
کاربران چه گفتند؟
بهزاد ایرانی: دقایق پایانی قسمت ۹ فصل ۳ سیلو هنوز تو سرم میچرخه… اون لحظه که دانیل و هلن از دور همدیگه رو میبینن و ناگهان قارچ هستهای آسمون رو میبلعه. حس درماندگی، جدایی اجباری و پایان دنیا همزمان به آدم ضربه میزنه. یکی از تلخترین و تأثیرگذارترین سکانسهایی که اخیراً دیدم
هانی: قسمت ۹ Silo جایی بود که فهمیدم آخرالزمان فقط قرار نیست جوابِ معمای داستان باشه؛ خودش تبدیل شد به بزرگترین سؤال داستان. تنها چیزی که آخرش گفتم WTF بود فقط.
میلاد: وقتی که امروز سریال سایلو رو دیدم دوتا نکته پی بردم. یک: روسها برای مدتها چه قدر زجر کشیدند که همیشه نقش منفی فیلمای آمریکایی بودند، دوم: به احتمال زیاد آمریکاییها هم میدونند که ایران بمب اتم ساخته یا خواهد ساخت و این امر رو بدیهی میدونند
مرتضی: یه چیزی که در مورد سریال Silo برام جالب و البته عجیبه اینه که روی اینترنت (یوتیوب/ردیت و البته همین توییتر) پره از تحلیل و نظر و حدس در مورد انتهای سریال (ایرانی و خارجی) و تقریبا هیچکدومشون نه تنها کتابها رو نخوندند، بلکه با افتخار هم میگن: من کتاب رو نخوندم و به نظرم داستان اینه و اونه و تهش اینطوری میشه احتمالا.
نمیتونم درک کنم آدمها چطوری بدون اطلاعات از موضوعی آنقدر با اعتماد به نفس در مورد اون موضوع نه تنها نظر میدند بلکه از اون نظر ویدیو هم درست میکنند.
پن: صرف نظر دادن حتما که اشکالی نداره ولی در مورد چیزی که رفرنس مشخصی داره و تا اینجا تقریبا نود درصد براساس رفرنسش پیش رفته، حدس و گمان چرا؟ یه ماه وقت بذار و سهتا کتاب رو بخون.
ایشالا که به فارسی هم ترجمه شده تا الان.
